Hoe het is ontstaan

Featured

Hoe het is ontstaan.

Wat maakt het, dat ik osteopathie ben gaan studeren? Daar ligt wel enige geschiedenis aan vooraf. Frustratie in het vak als Oefentherapeut Cesar en Fysiotherapeut, waarbij ik tegen de zgn. “terugkerende klachten” bij cliënten aanliep, met als belangrijkste vraag: “Waarom?”

Waarom komen klachten terug, wat ligt achter of onder het voor-de-hand-liggende symptoom? Nu claimt de osteopathie dat het `de aard en oorzaken van de klachten onderzoekt en behandeld en niet zozeer de gevolgen.` Prachtige woorden, maar wat houdt het nu in?

Voor mij is osteopathie eerst en vooral observeren, waarnemen. En daar begint in wezen mijn verhaal. Hoe het is ontstaan.

Ik ben geboren en getogen in een dorpje in Friesland, grotendeels buiten om het huis, in de natuur, de weilanden en langs het water. Mijn vader en Pake (=opa) namen me mee op sleeptouw op jonge leeftijd om te vissen, eieren te zoeken en te stropen. Wandelingen in het bos en de natuur gingen niet over de gebaande paden, maar juist door het struikgewas en van de paden af.

En daar ligt de basis van één van de belangrijkste kwaliteiten als osteopaat, de waarneming. Leren de omgeving waar te nemen, wat er beweegt, hoe het klinkt, welke afdruk laat iets achter en hoe stroomt het water. Vissen deden wij niet overal. Je observeerde de stroming, luisterde en bekeek waterdieren en uiteindelijk “voelde” je waar je moest zijn. (En je ving vis, vond eieren en wild)

Waarnemen, observeren, patronen herkennen. Daar begint het mee, zo ontstaat het.

En m.b.t. waarnemen zei dr. A.T. Still, grondlegger van de osteopathie, iets belangrijks. Hij claimde: `Health has no pattern`. Oftewel in een vloeiend, beweeglijk, dynamisch, interactief systeem (lichaam) in een toestand van gezondheid of homeostasie vind je geen spanningspatroon terug.

Dus zoek het spanningspatroon wat achter het symptoom (de klacht) zit en behandel dat vervolgens. Daar waar het symptoom zich uit in het systeem zit vaak niet de oorzaak.

Dit is mijn inleidend verhaal.

Homepage: www.stillness.nl

 

 

 

 

Ostéopathie Stillness Francais

Ostéopathie Stillness

Un traitement par un ostéopathe est souvent un grand soulagement. Un ostéopathe peut résoudre des problèmes qui jouent depuis des années et parfois même semblait insoluble. Un ostéopathe voit le corps comme un tout. Il / elle connaît les tissus du corps sont reliés entre eux et comment ils peuvent s’influencer mutuellement. Cela permet un ostéopathe trouver la cause possible d’une plainte, où d’autres praticiens qui n’ont pas: parfois dans une autre partie du corps sur laquelle la plainte survient. Souvent, un ostéopathe dans l’image comme une plainte, persistante. Si, par exemple, a déclaré: «avec cette douleur, mais vous devez apprendre à vivre.” C’est peut-être à propos de toutes sortes de plaintes: douleurs au dos et au cou, cervicales, RSI, les migraines, l’incontinence, douleurs gastro-intestinales.

L’ostéopathie est une méthode de traitement sûr, qui est basé sur les principes de l’embryologie, la physiologie, l’anatomie et la neurologie. L’ostéopathe traite également les enfants, les bébés et les femmes enceintes. Aux Pays-Bas, Royaume-ostéopathes dans le NVO, l’Association néerlandaise de l’ostéopathie.

L’ostéopathie pour les bébés et les enfants

Un ostéopathe peut résoudre beaucoup de plaintes chez les enfants. La première fois que vous venez avec votre enfant pour un ostéopathe, il en informe nombreuses questions au sujet de la plainte, mais aussi sur les antécédents médicaux et les habitudes de vie. Il tente elle savoir quels sont les symptômes de votre enfant causé par les tissus et quelle est la cause. Il est suivi par un examen physique complet. L’ostéopathe examine une perte de mouvement que le corps ne peut pas se réparer. Qu’il / elle n’a alors que l’enfant dans son ou ses sous-vêtements alternativement assis, couché et / ou de l’État.

Un ostéopathe consacre beaucoup de temps et d’énergie à l’aise dans l’enfant. Il ou elle ne me dérange pas si vous aidez votre bébé à se sentir durant le traitement à nourrir ou à donner. Lui une sucette, un câlin ou une maison de chiffon Les enfants plus âgés peuvent se préparer à une visite à l’ostéopathe en travaillant avec votre enfant le site ou lire la brochure.

Lorsque l’enquête est terminée, l’ostéopathe va discuter de ce qu’il a observé et établir un plan de traitement. Le traitement consistera en un ou quelques rendez-vous. Si vous êtes avec votre enfant quand il / elle vient, va traverser l’ostéopathe mobiles poignées avec le corps des tissus mous, un par un. Le traitement se sent généralement agréable. Les bébés et les enfants sont présentes à ne pas manipulés. Après le traitement, il faut souvent quelques semaines pour un autre rendez-vous: la capacité d’auto-guérison du corps a besoin de créer un nouveau temps de l’équilibre.Pour plus d’information s’il vous plaît contacter la pratique Stillness Ostéopathie. Le cabinet se trouve à Amstelveen, près d’Amsterdam.

Adresse: Texelstraat 76, Amstelveen

Téléphone: 020-6400007 / 06-28409649

Site Web: www.stillness.nl

Email: info@stillness.nl

Synesthesie, kracht van het verbinden

Waarneming en integratie bij baby’s groter dan bij volwassenen?

 Recent heb ik een programma gezien over synesthesie. Wat me aansprak in dit beeld is de, van nature, aanwezige eigenschap zintuigelijke waarneming te verbinden. Wat is het nut van deze eigenschap en de betekenis ervan. En kan ik er (als osteopaat) iets mee.

Synesthesie

Synesthesie is een vermenging van de zintuigen. (Er is bekend dat we vijf zintuigen hebben, namelijk: voelen, ruiken, proeven, horen en zien.)   

Hoewel het niet ongewoon is dat zintuigelijke waarnemingen onderlinge invloed hebben, is dit bij synesthesie dusdanig sterk dat bijvoorbeeld kleuren geproefd worden of geluiden gezien. Deze eigenschap van de hersenen komt bij bepaalde mensen voor. Deze mensen nemen meerdere soorten impulsen tegelijk waar, ook als die in feite in het algemeen door andere zintuigen worden gegenereerd.

Tussen hersengebieden, die gespecialiseerd zijn in verschillende soorten van waarneming, bestaan vele verbindingen. Deze verbindingen zijn bij de geboorte al bij iedereen aanwezig, maar worden normaal gesproken gedurende de ontwikkeling deels verbroken. Bij een synestheet blijven echter sommige verbindingen intact, waardoor waarnemingen via een zintuig leiden tot gelijktijdige waarneming van eigenschappen die tot andere zintuigen behoren.

Volgens de Canadese psychologe Daphne Mauer is de conclusie van haar onderzoek met baby’s dat iedereen een eigen graad van synesthesie heeft vanwege de intense synaptogenese die de eerste levensmaanden en -jaren in de hersenen plaats vindt. Door een ontwikkelingsproces verdwijnen de meeste van die verbindingen vrij spoedig. Bij een klein percentage echter blijven zij en behouden deze mensen hun hoge gevoeligheid. Het synesthesievermogen schept bij hen onverwachte waarnemingscapaciteiten.

Grappig feit: Einstein believed that he had missed out on some early development steps, making his mental processes more naive, enabling him to interrelate data in ways that would not otherwise have been possible. (bron: www.ideasintuitionandthinking.com)

Het nut van synesthesie

Waarom dan deze kakafonie van zintuiglijke informatie? Wat is het voordeel ervan?

Een aantal visies:

Synesthesia in general is also fascinating because logically it should have been a product of the human brain, where the evolutionary trend has been for increasing coordination, mutual consistency and perceptual robustness in the processing of different sensory inputs. (bron: http://www.artificialvision.com/asynesth.html)Katie Wagner, een amerikaanse psycholoog zegt: “ Infants may perceive the world in a way that’s fundamentally different from adults. As we age, we narrow our focus, perperhaps gaining an edge in cognitive speed as the sensory symphony quiets down.” (bron: www.scientificamerican.com/article.cfm?id=infant-kandinskys)

Onderzoekers Brang en Ramachandran van het Department of Psychology, University of California, San Diego geven het volgende aan:

“ In summary, synesthesia is a highly heritable phenomenon that is associated with numerous benefits to cognitive processing, potentially underscoring a basis for why this condition has survived evolutionary pressures. Research into synesthesia is now passing its bicentennial anniversary in science, and understanding both the mechanisms underlying the phenomenon and the reasons for its selection are finally at a point in which synesthesia can inform our understanding of cognitive and perceptual processes in the general population. To appropriately understand this condition and its relation to normal cognition will require both technically and intellectually diverse contributions from all areas of biology. In sum, this research suggests that synesthesia, far from being a “fringe” phenomenon as formerly believed (or that it is purely “conceptual” or associative in nature), can give us vital clues toward understanding some of the physiological mechanisms underlying some of the most elusive yet cherished aspects of the human mind.”

Note: The study authors think it’s possible such a strange phenomenon has survived in an evolutionary sense because it offers people certain benefits to creative thinking. The idea proposed by some scientists is that all humans have the neural mechanism for synesthesia but it’s suppressed for some reason…

Dus we worden als synethesist geboren, met veel crosslinks tussen specifieke hersendelen, welke we “kwijtraken” in onze ontwikkeling. De vraag is, of we daadwerkelijk dit vermogen verliezen of dat deze (her-)trainbaar is. Indien dat laatse het geval is, opent dat een wereld aan mogelijkheden en toepassingen. Er zijn aanwijzingen dat synesthesie inderdaad aan te leren (of te herleren) is.

Er zijn een paar experimenten met psychofarmaca gedaan waarin kleurgevoel terugkwam. De waarnemingspsycholoog Richard Gregory kreeg onder begeleiding van twee assistenten in een laboratorium het anesthetische middel ketamine geïnjecteerd en rapporteerde zijn ervaringen. Enkele daarvan waren synesthetisch: Nadat hij zijn ogen sloot, plaatste een van de assistenten een borstel in zijn rechterhand. Toen zijn vingers over de pinnen gleden kreeg hij een gewaarwording van rode wol, in vierkanten geweven, zoals een tapijt: ‘paars, rode beelden.’ Daarna gaf de assistent een kam in zijn hand en Gregory kreeg levendige gewaarwordingen van groen en rood wanneer de kam in zijn hand beweegt. Toen de assistent met de kam over zijn hand aaide, kreeg hij zelfs gewaarwordingen van groene en rode lichtjes. Uit de psychiatrie zijn nog enkele beschrijvingen bekend waarbij het toedienen van anti-depressiva en anti-epileptica tot gevolg had dat de synesthetische ervaringen van patiënten afnamen.

Onderzoekers Colizoli, Murre en Rouw van de Universiteit van Amsterdam hebben een onderzoek gedaan en het volgende geconcludeerd:

“ There seems to be a strong genetic component to synesthesia, yet the specifics of a language are acquired as we develop. Furthermore, synesthesia is a very heterogenous trait; the colors, feelings and strength of the experiences are different for each synesthete. It seems likely that there are latent synesthetes among us – people who may be synesthetic, but for some reason never formed conscious synesthetic associations. Therefore, we investigated whether it is possible through training to show synesthetic behavioral effects as well as subjective experiences. We gave subjects books to read, in which four high frequency letters were matched with high frequency colors. Results suggest that the synesthetic-Stroop effect is present in a subgroup of subjects after reading the novel. Reaction times on congruent stimuli correlate negatively with the number of words read in the posttest condition of the Stroop task. Subjects who read the book in color did significantly better on trained graphemes within the crowding task compared to a group of controls.

Opmerkelijk feit uit een artikel:

Most interesting is that brain research on consciousness and awareness shows that in normal healthy subjects the auditory and visual brain networks appear largely unaffected by anesthesia, but crossmodal interactions are lost under anesthesia. One could therefore speculate that, vice versa, strengthening crossmodal interactions through training for sensory substitution might give a boost to consciousness and awareness person’s ability to learn.” (bron: Frontiers in Neuroscience, Vol. 4, Article 160, 2010).

En tot slot een praktische toepassing:

De New York Times (11/12/05) wijdde een artikel aan de  vOICe, een apparaat waarmee blinden de visuele omgeving kunnen ‘zien’. De Eindhovense ingenieur Peter Meijer ontwikkelde dit systeem dat camerabeelden vertaalt in geluiden die door geoefende blinden te begrijpen (te zien) zijn. ?vOICe wordt internationaal toegepast in wetenschappelijk onderzoek bij blinden.

Conclusie

Synesthesist zijn we allemaal vanaf de geboorte. We raken dit vermogen deels kwijt door onze vorming en specialisatie als kind en volwassene. De kracht van het verbinden van zintuigen ligt op meerdere vlakken en kan een meerwaarde zijn voor het functioneren in het dagelijks leven.

Specialisatie heeft ons veel opgeleverd. Maar zijn het juist niet de, vaak kinderlijke, creatieve, “out of the box” denkenden die ons tot wezenlijke verandering, inzicht en verwondering hebben gebracht?

En dat brengt me terug bij het begrip verbinden en waarnemen. Twee, voor mij, kernbegrippen in de osteopathie

Gedicht van een synthesist. http://thepoetryplatform.wordpress.com/2011/06/30/synaesthesia/

Homepage: www.stillness.nl

Huilbaby en osteopathie

De term huilbaby dekt niet geheel de lading wat betreft de symptomatologie en klachten die zich bij babies uiten. Een overprikkelde- en of gespannen baby behoort hier, wat mij betreft, ook toe.

Het ontstaan van klachten

De geboorte van een baby is een van de meest stressvolle gebeurtenissen van zijn of haar leven. De baby wordt onderworpen aan enorme krachten van de baarmoeder die de baby vooruitstuwt tegen de natuurlijke weerstand van het geboortekanaal. De baby moet wenden en draaien bij het uitpersen door het bekken. Het hoofd van de baby heeft de eigenschap zich te (ver)vormen en te veranderen als antwoord op de druk- en trekkrachten van een bevalling. De distorsies van het hoofd als gevolg van de bevalling verdwijnen later gewoonlijk op een natuurlijke manier.

Er zijn echter een aantal redenen waarom de bevalling moeilijk kan verlopen en stressvol kan zijn, voor zowel de moeder als de baby, met als resultaat dat de baby niet in staat is de effecten van de geboorte volledig te normaliseren. Als de problematiek van de geboorte aanhoudt en niet wordt opgelost dan moet de baby zich tijdens haar/zijn groei zien aan te passen. Deze problemen zijn onder andere bewegingsblokkades of verlies van beweeglijkheid ter hoogte van de diverse lichaamsstructuren. Deze kunnen bij de baby ongemakken veroorzaken waardoor hij of zij zich niet lekker voelt of zich ontwikkelt op een asymmetrische manier.

 Oorzaken ontstaan rond de geboorte

1. Een verkeerde ligging zoals dwars- of scheefligging en stuitligging in de baarmoeder, maar ook door meerlingenzwangerschap kan problematiek ontstaan.

2. Een zware, langdurige bevalling en lange persweeën, een snelle en krachtige bevalling en ook een moeilijke bevalling met vacuümtractie en/of geboortetang zijn zeer belastend voor het hoofd en de halswervelkolom van de baby en kunnen problemen veroorzaken.

3. Na de geboorte door een val.

Wanneer behandelen?

Het beste moment om de behandeling bij baby’s te beginnen, is een paar dagen of weken vlak na de bevalling. Dit is de periode waarin het proces van ontplooiing normaal gesproken het meest actief is. Het is nooit te vroeg om behandeling bij een baby te beginnen.

Checklist

Aan de hand van de onderstaande lijst kunt u toetsen of een baby in aanmerking komt voor Osteopathie.

1. Een huilbaby is een baby die meer dan drie uur per dag, drie dagen per week en al langer dan drie weken lang huilt.

2. Een huilbaby huilt niet ‘echt’ maar krijst oorverdovend en aanhoudend. Bijna niets helpt om de baby rustig te krijgen.

3. Een huil/overprikkelde baby wil niet alleen in de box/bed. De baby zit slecht in zijn velletje en voelt zich in de nabijheid van de ouder/verzorger meer op zijn gemak.

4. De baby huilt niet ‘communicatief ‘: huilt/krijst altijd op dezelfde toon.

5. Veel huilbaby’s hebben hoofdpijn. De baby ligt dan ook graag met de schedel ergens tegen aan. Veel huilbaby’s kruipen dan ook door het bedje heen totdat ze ergens contact hebben gemaakt met een weerstand. Een spijltje of de bovenkant van het ledikantje bijvoorbeeld.

6. De oogjes van de baby zijn naar boven gericht zonder iemand aan te kijken.

7. Het hoofdje ligt vaak extreem ver naar achteren.

8. De baby is in de meeste gevallen overstrekt.

9. De romp ligt in een banaan – of komma vorm.

10. Vaak een voorkeurshouding, waar de baby moeilijk uit te krijgen is. Een poging om de baby recht te leggen, leidt tot heftige protesten.

11. Het lukt ook niet om de baby zo op te rollen, dat de knieën bij de schouders komen: “Foetus houding’. Daardoor kost een luier verwisselen ook veel moeite. (De rug is moeilijk te buigen. )

12. Het bekken kan niet onafhankelijk van de ribbenkast gedraaid worden: heupen, schouders en oren blijven constant in het frontale vlak. De baby draait als een paaltje.

13. De buik van de baby is erg hard.

Homepage: www.stillness.nl

Buikbrein

Ons buikbrein 

In een gezonde, goed gevoede bodem krioelt het van het leven. Miljarden bacteriën, maar ook regenwormen en pissebedden eten de aarde als het ware levend. Ze zorgen voor een voorvertering van de mineralen in de aarde, waardoor die voor planten opneembaar zijn.
Hoe verteren wij eigenlijk ons eten? Wie zorgen er bij ons voor dat de vitaminen en mineralen uit de voeding op de juiste plek terechtkomen?

Honderd miljoen zenuwcellen
Net als bij planten is het voor ons ook belangrijk om voldoende van de juiste voedingsstoffen tot ons te nemen. Een juiste opname door ons lichaam is daarbij essentieel en daarvoor zijn we afhankelijk van een gezonde darm. Fascinerend wat daar gebeurt: honderd miljoen superintelligente zenuwcellen omringen de darmwand en onderscheiden feilloos wat goed is en wat slecht. Het is net een soort ‘buikbrein’. De zuurgraad in de darmen is van groot belang voor het werk van de bacteriën en enzymen die de voedingsstoffen voor ons bloed opneembaar maken. Het is feitelijk een vicieuze cirkel: als de darmen niet in goede conditie zijn, ontstaan klachten als oprispingen, winderigheid en gestoorde stoelgang. Dit duidt op een verzuurd milieu, net als in de aarde. En een verzuurd darmmilieu kan net zomin een goede voedselopname waarborgen.

Alles draait om evenwicht
In de natuur draait alles om evenwicht, dus ook bij ons. Onvoldoende verteerde stoffen worden als afvalstoffen in het lichaam opgeslagen en dat werkt verzurend. Voor de bodem gebruiken tuinders kalk om de zuurgraad te verbeteren en zo weer een balans te creëren tussen zuur en base. Ons lichaam kent ook mineralen die deze rol vervullen, zoals calcium. Als zuren onze gezondheid bedreigen, onttrekt het lichaam calcium aan bijvoorbeeld de botten om deze zuren te neutraliseren.

Minder wc-papier
Eet en drink gezonde voeding die past bij jouw stofwisseling, dat is de boodschap. In een schone darm zal meer slijm worden geproduceerd, waardoor de darmwand schoon blijft. Dit is gemakkelijk te herkennen: bij een schone darm heb je minder wc-papier nodig.

Liefde gaat door de maag
Darmsignalen sturen mede ons gevoel. Dat klinkt misschien raar, maar er lijkt een directe koppeling te bestaan tussen het stukje hersenen dat het gevoel aanstuurt en het darmbrein. De stof die bij de spijsvertering in de darmen vrijkomt, serotonine, speelt ook een rol in de hersenen bij het hebben van een goed gevoel.

Homepage: www.stillness.nl

Ontsteking, functioneel gevolg?

Een van de meest opvallende symptomen binnen het lichaam is de ontsteking. Opvallend in die zin, dat een ontsteking vaak wordt gesignaleerd door de diegene die erdoor getroffen is (pijn, bewegingsbeperking, ongemak, etc.) en door de waarnemer die het onderzoek verricht. Zoals de kop van dit stuk al aangeeft, is de ontsteking op zichzelf geen oorzaak. Het is een gevolg van, of reactie op een ander fenomeen. (En heeft een functie!)

Ik zal mijn visie op een onsteking of ontstekingsfenomeen verklaren en daaruitvolgend de benadering ervan. Ik verwoord het bewust als benadering en niet als behandeling.

Ontsteking is een reactie van het lichaam op beschadiging van weefsel of op prikkels van buiten. Dit kan door een microbiologische prikkel, chemisch, fysisch, maar ook het gevolg zijn van een auto immuun reactie van het lichaam Een ontsteking heeft als doel het verwijderen van het schadelijke agens en het herstellen van de schade. (Bron. Wikipedia)

Bij een ontsteking kan men een aantal fasen onderscheiden, namelijk een versterkte doorbloeding. Doordat er meer bloed in het ontstoken gebied komt, zal het weefsel roodgekleurd en warm worden. Het uittreden van vocht uit de bloedbaan. Meer weefselvocht betekent dat er een zwelling optreedt bij de ontsteking. Er komen witte bloedcellen uit de bloedbaan ter plaatse van de ontsteking. Bij een ontsteking zijn verschillende typen witte bloedcellen bezig in het weefsel waardoor er sprake is van een verhoogde cellulaire activiteit. Dit heeft als gevolg een verhoogd energieverbruik en warmteproductie in het ontstoken weefsel. En dan tenslotte processen door bepaalde type cellen met als doel regeneratie en herstel van het weefsel.

Soms kan het aangetaste weefsel hersteld worden tot de oorspronkelijke staat, maar soms is dat echter niet mogelijk In dat geval zal het beschadigde weefsel vervangen worden door bindweefsel wat te zien is als een litteken, wat kan leiden tot functieverlies.

Dus een ontsteking is een functioneel gegeven, een antwoord op een situatie om een evenwicht te herstellen. Moet een ontsteking dan geremd worden is de vraag. En het antwoord is in de meeste gevallen: nee.

En toch bestaan er enorm veel (zelf-)medicamenten tegen ontstekingen en worden de symptomen zoals zwelling en warmte bestreden met therapieën.

In mijn optiek is de eerste vraag bij een symptoom als een ontsteking, de vraag: “waarom?”

Wat is de specifieke toestand (geweest), waarom het lichaam kiest voor een ontsteking. Is het een eenmalig incident tgv een unicausaal fenomeen, dan hoeft er in principe niet ingegrepen te worden in de vroege fase. Laat het lichaam het oplossen in de noodzakelijke stappen. Is het een terugkerend beeld of duurt het langer dan noodzakelijk (afhankelijk van het aangedane weefsel), dan is het zaak het patroon voorafgaande aan het symptoom “ontsteking” te bepalen. En dat patroon is altijd specifiek voor dat specifieke lichaam, behorende bij die specifieke persoon. En dat behoeft daaruitvolgend dus geen gegeneraliseerde aanpak.

Waarnemen, observeren. Juist buiten de symptomatologie om zien wat er gespeeld heeft en/of nog steeds speelt. Het patroon veranderen wat eraan tengrondslag ligt in de breedste zin van het woord. De juiste voorwaardes creëren voor het herstel. En dan het lichaam zichzelf laten repareren in de fases die daar voor staan.

De ontsteking die in functie is, lost zichzelf op, het heeft alleen de juiste voorwaardes nodig.

Homepage: www.stillness.nl